श्रीनारायण म्हणाले, “हे देवर्षी नारद! आता पुढील कथा ऐक. जेव्हा भगवान विष्णु सुदेव ब्राह्मणासमोर प्रकट झाले, तेव्हा त्याला अपार आनंद झाला. साक्षात भगवंत त्याच्यासमोर उभे होते.सुदेव हात जोडून नम्रपणे श्रीहरीची स्तुती करू लागला.
तो म्हणाला, “हे देवाधिदेव! त्रैलोक्याचे रक्षणकर्ते! मी तुम्हाला शरण आलो आहे. तुम्हीच सर्वांचे आधार, पालनकर्ता आणि दुःखांचा नाश करणारे आहात. मी दीन, दुःखी आणि अल्पबुद्धी आहे. तुमच्या महिमेचे वर्णन करण्यास मी असमर्थ आहे, तरीही मी तुम्हाला शरण आलो आहे. कृपा करून माझे रक्षण करा.”
त्याची करुण हाक आणि भक्तीने ओतप्रोत भरलेले शब्द ऐकून भगवान विष्णू प्रसन्न झाले आणि गंभीर स्वरात म्हणाले, “हे वत्सा! तुझी तपश्चर्या अत्यंत श्रेष्ठ आहे. मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे. तुला जो वर हवा असेल तो माग.”
तेव्हा सुदेव नम्रतेने म्हणाला, “हे प्रभो! जर तुम्ही माझ्यावर प्रसन्न असाल, तर मला एक सद्गुणी पुत्र द्या. पुत्राशिवाय माझे गृहस्थ जीवन ओसाड आहे असे मला वाटते.”
हे ऐकून भगवान हरि काही क्षण शांत राहिले, नंतर म्हणाले, “हे ब्राह्मणा! तुझ्या नशिबात पुत्रसुख नाही. मी तुझे भविष्य पाहिले आहे. सात जन्मांपर्यंत तुला पुत्रप्राप्ती होणार नाही. त्यामुळे तू दुसरा काही वर माग.”
भगवंताचे हे कठोर शब्द ऐकून सुदेवाचे हृदय पिळवटून निघाले. मुळापासून तोडलेले झाड जमिनीवर कोसळते, त्याप्रमाणे तो जमिनीवर पडला. त्याची ही अवस्था पाहून त्याची पत्नी गौतमी अत्यंत व्याकुळ झाली आणि विलाप करू लागली.
काही वेळाने धीर धरत गौतमी म्हणाली, “स्वामी! उठा. जे नशिबात लिहिलेले असते तेच मिळते. मनुष्य आपल्या कर्मांचे फळ भोगत असतो. जर भाग्य प्रतिकूल असेल, तर सर्व प्रयत्न व्यर्थ ठरतात. त्यामुळे आता दैवाचा स्वीकार करा.”
पत्नीचे हे शब्द ऐकूनही सुदेवाचे दुःख कमी झाले नाही. तेवढ्यात श्रीहरीचे वाहक गरुडजी हे दृश्य पाहून खूप दुःखी झाले. ते भगवान विष्णूंना म्हणाले, “हे प्रभो! हा ब्राह्मण आणि त्याची पत्नी तुमचे परमभक्त आहेत. यांचे दुःख पाहून तुम्हाला दया येत नाही का? तुम्ही नेहमीच भक्तांचे रक्षण केले आहे, मग आज यांना पुत्र देण्यास संकोच का करत आहात? हे नाथ! तुमच्यासाठी काहीही अशक्य नाही. तुम्ही जसे सुदाम्याला वैभव दिले आणि संदीपनी मुनींना त्यांचा मृत पुत्र परत मिळवून दिला, तसे या ब्राह्मणाला पुत्र देणे तुमच्यासाठी कठीण कसे असेल?”
गरुडजींचे करुणेने भरलेले शब्द ऐकून भगवान विष्णू प्रसन्न झाले आणि म्हणाले, “हे वैनतेय! तू अगदी बरोबर बोलला, हा ब्राह्मण माझा भक्त आहे, त्यामुळे याला नक्कीच पुत्रप्राप्ती होईल.” भगवंताची आज्ञा मिळताच गरुडजी अत्यंत आनंदित झाले आणि त्यांनी तात्काळ सुदेवाला एक सुंदर आणि योग्य पुत्र प्रदान केला.
श्रीनारायण म्हणाले, “हे नारद! अशा प्रकारे भगवंताच्या कृपेने आणि गरुडजींच्या विनंतीमुळे सुदेवाला पुत्रप्राप्ती झाली.”
